ΜΑΝΔΑΛΙΔΕΙΟ: το νεοκλασικό κτίριο επί της Λεωφόρου Νίκης 39, όπου στεγάζεται από το 1991 το Τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (όσο με πληγώνεις, τόσο με πωρώνεις…)

ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΟΤΙ:

Κάποιος συφοριασμένος παππούς, ο Μανδαλίδης με τ’ όνομα, δώρισε το παρόν τετραώροφο υπερπολυτελές κτίριο (Θυμηθείτε: αν δεν παινέσουμε το σπίτι μας,… θα πέσει να μας πλακώσει) στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στην Οδοντιατρική Σχολή. Εκτός από σαδιστής, είχε και χιούμορ, ο άτιμος. Βγες στα ξεδοντιασμένα μπαλκονάκια του – θα καταλάβεις τι εννοούσε (Ερώτηση ασκούμενου Οδοντίατρου : τι να πρωτοσφραγίσω, τέκνον μου…).

Μετά το 1978 (ο σεισμός, γαρ) το κτίριο ήταν κενό (επίτηδες, επίτηδες!) και βαμμένο από έξω μόνον (απ’ έξω κούκλα, από μέσα πανούκλα). Το 1985 η γενική συνέλευση της Οδοντιατρικής αποφασίζει να το χρησιμοποιήσει ( ο τροχός υπερήχων φτάνει;…άσε καλύτερα, δεν φωνάζουμε καμία μπουλντόζα;)΅ Δεν πρόλαβαν να πραγματοποιήσουν τα δόλια σχέδιά τους…

Στις 15 Νοεμβρίου 1985 οι Φοιτητικές Σ υ σ π ε ι ρ ώ σ ε ι ς Θ ε σ σ α λ ο ν ί κ η ς (αυτόνομα σχήματα, άσχετα με τα κ ό μ μ α τ α  τ ο υ κοινοβουλίου), καταλαμβάνουν το κτίριο με κύριο κοινωνικό αίτημα το στεγαστικό: ζητάνε να δοθούν κτίρια από την περιουσία του Πανεπιστημίου για να μένουν οι φοιτητές, γιατί:

α) οι Φοιτητικές Εστίες είναι το μεγάλο γκέτο (δεν θα αναφερθούμε εκτενέστερα στο θέμα καθότι θέλει ειδική μνεία, πάντως για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στον Σύλλογο Οικότροφων Φοιτητικών Εστιών, ή περάστε μια βόλτα από τις Σαράντα Εκκλησιές… Θα σας κατατοπίσουν πλήρως) και

β) έχουν εκτιναχθεί τα ενοίκια στα ύψη με την απελευθέρωση των τιμών.

Με τον καιρό, προσχωρούν στους καταληψίες εναλλακτικά ρεύματα: μαθητές από άλλες πόλεις που έρχονται στην Θεσσαλονίκη για φροντιστήρια (αχ, αυτό το σαράκι των Πανελλαδικών), αναρχικοί με πολιτικά αιτήματα, άστεγοι, εργάτες και … οικολόγοι. Το καλοκαίρι του 1986, οι αρχές του Πανεπιστημίου κηρύσσουν ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ και κόβουν το ηλεκτρικό ρεύμα (το νερό ήταν κομμένο από την αρχή αλλά το συνδέσανε μόνοι… Πολυμήχανος ο Έλλην). Με συνέλευση (που λειτουργεί τακτικά κάθε Κυριακή), οι καταληψίες αποφασίζουν να μην συνδέσουν μόνοι τους και το ρεύμα, για να μην μπουκάρουν τα ΜΑΤ και ποινικοποιηθεί η κατάληψη.

Το δαιμόνιό τους βρίσκει λύσεις:

Λειτουργεί ξυλοθερμοσίφωνας (παρακαλώ) το χειμώνα και μαύρα βαρέλια στην ταράτσα το καλοκαίρι (οι πρόδρομοι των ηλιακών θερμοσίφωνων…),που τροφοδοτούν με ζεστό νερό δύο λουτρά, στον 2ο και 4ο όροφο (κατάληψη κάνουμε, δεν θα μας φάει και η βρωμιά…). Οι σκάλες ηλεκτροδοτούνται με μπαταρίες. Όσο για το ασανσέρ, είναι χειροκίνητο (μάλλον και πιο γρήγορο από σήμερα ) – Εκτελούνται μεταφοραί.

Ο Φατούρος ξαφνικά (το 1986-7) τους κάνει τα γλυκά μάτια, διότι οι συσπειρώσεις είχαν πλειοψηφία στις συνελεύσεις του Πανεπιστημίου (είχαν και θέση στην Σύγκλητο) και έπαιρναν δυναμικά αποφάσεις. Δεν του κάθονται. “Θα βγείτε έρποντας”, απαντά. Η κατάληψη στο μεταξύ ανθίζει, εξελίσσεται σε κανονικό κοινόβιο. Αγοράζεται γεννήτρια ιδίοις χρήμασι, τοποθετείται στο υπόγειο, και έτσι το Μανδαλίδειο αποκτά ηλεκτροφωτισμό, ψυγείο και τηλεόραση. Α! Ξέχασα! Λειτουργούν και κουζίνες με γκάζι σε κάθε όροφο. Σε κάθε δωμάτιο μένει ένα άτομο σταθερά, το οποίο “φιλοξενεί” για κάποιο χρονικό διάστημα (με έγκριση της συνέλευσης) όσα άτομα επιθυμεί.

Η Θεσσαλονίκη γίνεται πυρήνας διαμαρτυρίας και προβολής της εναλλακτικής λύσης της αυτοδιαχείρισης στο στεγαστικό. Το κοινωνικό αίτημα του δικαιώματος της στέγασης, από το 1986 έως το 1989, υπάρχει σε όλες τις διαδηλώσεις. Το Μανδαλίδειο, γίνεται το “ηλεκτροφωτισμένο σπίτι”. Ηχεία παίζουν μουσική, τεράστια πανώ με συνθήματα στην πρόσοψη ζητάνε την υποστήριξη από άλλα κινήματα…..

(λείπουν τα υπόλοιπα φύλλα της εφημερίδας…)